Ey Aişe.İlk günkü gibi,kördüğüm gibi. - 2010

…

Ve söz on birinci kadindadir.

Söz Ümmü Zer’dedir.Ebu Zer’in hanimi…Fakat Ebu Zer Gifari degil.

Söz Ümmü Zer’dedir.

Kocam Ebu Zer’di.Amma ne Ebu Zer…

Ebu Zer beni sip denen bir dag kenarinda bir miktar davarla geçinen ailenin kizi olarak buldu.Kulaklarimi ziynetlerle doldurdu.Beni hosnut kildi.Kendimi bahtiyar ve yüce bildim.Beni,atlari kisneyen,develeri bögüren,ekinleri sürülüp daneleri harmanlanan müreffe ve mesut bir cemiyete getirdi.Ben onun yaninda söz sahibiydim.Hiç azarlanmadim.Aksam yatar,sabaha kadar uyurdum.Doya doya süt içerdim.

Birgün Ebu Zer evden çikti.Her tarafta süt tulumlari yag çikarilmak için çalkalanmaktaydi.Yolda bir kadina rastladi…Kocam bu kadini sevmis olucakki,beni birakti,onunla evlendi.Ondan sonra bende bir baskasiyla evlendim.O da iyi bir adamdi.

Bu kocamda bana Ey Ümmü Zer ye,iç,yakinlarina ihsanda bulun derdi.Buna ragmen ben,bu ikinci kocamin bana verdiklerinin hepsini bir araya toplasam Ebu Zer’in en küçük kabini dolduramaz…

…

Yemenli onbir kadinin hikayesi bitmisti.

Efendimiz Aise annemize gülümseyerek bakti.

Ey Aise.

Ben sana Ebu Zer’in Ümmü Zer’e nisbeti gibiyim.Su farkla ki,

Ebu Zer Ümmü Zer’i bosadi.Ben seni bosamayacagim.Biz beraber yasayacagiz…

Aise annemiz Ya Resulallah dedi.Beni nasil seviyorsunuz ?

Efendimiz yine tebessümle cevap verdi.

“Ey Aise.Ilk günkü gibi,kördügüm gibi.”